بیماری های پوستی خود ایمنی چیست؟

هرفردی ممکن است به بیماری خودایمنی دچار شود، زیراکه بدن قابلیت مبتلا شدن به این بیماری را در خود دارد. بیماری پوستی خودایمنی علائم مشخص و معروفی دارد که یکی از شایعترین این علائم، ایجاد تغییراتی در بافت پوست و ازبین رفتن آن میباشد. گاهی ممکن است که بیماری های پوستی عوارض تخریبکننده و جبران ناپذیری بر روی پوست بدن فرد بجای بگذارد و همین موضوع علت نگرانی بسیاری از افراد مبتلا به نوع از بیماری میباشد. بعضی از مسائل پوستی زیرشاخه های بیماری های خود ایمنی هستند که دانستن اطلاعات درباره آنها عمری واجب میباشد. ما در این مقاله سعی داریم تا شما را با انواع بیماری های پوستی و درمانهای آنها آشنا کنیم، در ادامه همراه ما باشید.

در بیماری خود ایمنی سیستم ایمنی بدن تشخیص اشتباه داده و به خود حمله میکند و با این تشخیص نادرست بدن عملکرد قسمتهای مختلف مثل مفصلها، استخوانها و بافتهای پوستی را مختل میسازد. با تشخیص اشتباه سیستم ایمنی، گلبولهای سفید با دستور نادرست بعضی از قسمتهای بدن را دشمن شناخته و برای ازبین بردن آنها اقدام میکند. پوست یکی از ارگانهایی میباشد که در معرض حمله ی گلبولهای سفید قرار میگرد و بیماری با نام پوستی خودایمنی را میسازد. پوست نقش مهمی در محافظت از بدن دارد و حدود 16 درصد از کل را پوست تشکیل میدهد. پوست از رسیدن آسیب و عفونت به اجزای داخلی بدن تاحد امکان جلوگیری میکند و به همین دلیل است بخشی مهم از بدن را شامل میشود.

چرا بیماری خود ایمنی میگیریم؟

تابه امروز دلیل قطعی و درستی برای افرادی که به بیماری خود ایمنی درگیر میشوند کشف نشده است اما عوامل احتمالی وجود دارند که موجب وجود این بیماری شده اند. ژنتیک فرد، محیط زندگی و مسائل هورمونی از دلایلی هستند که میتوانند در ایجاد این نوع از بیماری موثر نیز باشند. ژنتیک فردی تاثیر بسزایی بر روی جذب این بیماری دارد زیراکه افراد با ژنهای متفاوت قادر به ابتلا به این نوع از بیماری میباشند. عوامل محیطی شامل تنش و استرس ها و قرار گرفتن بدن در محیط دارای مواد شیمیایی است که موجب میشود سیستم ایمنی بدن تحریک و باعث به وجود آمدن بیماری های خود ایمنی شود. درصد بیشتر کسانی که به خود ایمنی مبتلا هستند زنان میباشند، علت آن میتوان وجود هورمون های جنسی مختلف در زن و مرد باشد.

بیماری های پوستی خود ایمنی

بیماری های پوستی خود ایمنی انواع متفاوتی دارند که تعداد آنها روزبه روز درحال افزایش میباشد، ولی با این حال میتوان این نمونه از بیماری را به ۸۰ گونه مختلف تقسیم بندی کرد که ما در ادامه برای شما شایع ترین آنها را نام برده و توضیح مختصر و مفیدی به شما ارائه خواهیم داد.

  1. پسوریازیس

پسوریازیس یکی از بیماری های پوستی است که خیلی از افراد جامعه به آن مبتلا هستند. در روند ایجاد این بیماری ابتدا سرعت رشد سلولهای پوست ده برابر خواهد شد آنقدر که موجب به وجود آمدن التهاب، لکه های قرمز و برآمدگی های سفید بر روی سطح پوست میشود. بیماری پسوریازیس میتواند علائمی مانند خارش، سوزش و درد را به همراه بیاورد که خیلی برای افراد دچار به این بیماری زجرآور است. نقاطی که این بیماری مشاهده میشود اکثرا پوست بالاتنه بخصوص پوست سر میباشد. درحال حاضر هنوز درمان قطعی برای این بیماری معرفی نشده است ولی افراد میتوانند با مصرف داروهایی از این قبیل علائم آن را کنترل نمایند.

  1. پمفیگوس

پمفیگوس از بیماری های نادر پوستی است که طی آن به سلولهای پوستی حمله و موجب تخریب آنها نیز میشود. احتمال درگیر شدن با این بیماری بسیار کم است و شناسایی پمفیگوس  باتوجه به علائم آن در هفته های اول بسیار مهم و حیاتی است. ولگاریس از شایعترین بیماری پمفیگوس میباشد که در پی آن زخم و تاولهای دردناکی در دهان و سطح پوست ایجاد میشود. خبرخوب این است که پزشکان طبق تحقیقات انجام شده درمانی برای این بیماری تشخیص داده اند و اعلام کردند این نوع از بیماری پوستی از فردی به فرد دیگر انتقال نمییابد. شروع بموقع روند درمانی بسیار مهم میباشد و قطعا تاثیرگذاری زودتر و آسانتری را دارد. بیشتر مبتلایان به این بیماری سنی بین ۳۰ الی ۶۵ سال را دارند.

  1. لوپوس

از دیگر بیماری های پوستی، بیماری لوپوس است که این لوپوس تفاوتهایی با دیگر بیماری های خود ایمنی دارد. لوپوس سیستم ایمنی بدن را مجبور میکند که به قسمتهای داخلی حمله نماید که این موضوع باعث به وجود آمدن لکه های قرمز و پوسته پوسته شدن پوست خواهد شد. بیماری لوپوس قلب، کلیه و مفاصل را مورد تهاجم قرار میدهد و این حمله در قسمتهای دیگر بدن مانند پوست صورت و گردن به شکل لکه های قرمز و شبیه به جوش پدیدار خواهد شد. این بیماری در عملکرد سیستم رگهای خونی تاثیراتی خواهد گذاشت و موجب به وجود آمدن مشکلهایی از این قبیل میشود. لوپوس بیشتر در زنان بین ۱۵ تا ۴۵ سال رایج است.

  1. اسکلرودرمی

این بیماری با به وجود آوردن بافتهای غیرطبیعی همبند در تمامی نقاط بدن باعث سفت و ضخیم شدن پوست میشود و این موضوع همراه با درد و التهاب همراه میباشد. در این روند کلاژنسازی در پوست تغییر خواهد کرد و گاهی هم موجب بروز مشکلاتی در بافتهای داخل بدن مثل سیستمیک عروق خونی، عضله و مفاصل، قلب، ریه، کلیه و دستگاه گوارش میشود. علائم اسکلرودرمی در همه ی افراد یکسان نیست و هرقسمت از بدن فردی را میتواند تحت تاثیر قرار بدهد. بعضی وقتها این بیماری آنقدر پیشرفته میشود و رشد میکند که باعث قطع انگشتان فرد خواهد شد. همچنین اسکلرودرمی میتواند حرکت انگشتان و باز و بسته کردن دهان را محدود کند. پزشکان هنوز قادر به ارائه درمانی قطعی و مشخصی نشده اند ولی با استفاده از دارو ، ورزش و اکسیژن درمانی میتوان روند آن را تاحدی کنترل کرد.

خطرناکترین بیماری خود ایمنی

از خطرناکترین بیماری خود ایمنی پوستی میتوان به لوپوس سیستماتیک(sle) اشاره کرد و این قابلیت را دارد که بصورت همزمان چندین بافت از بدن یا داخلی و یا بیرونی را درگیر کند. لوپوس گاهی ممکن است به دیگر ارگانهای بدن آسیب جدی وارد نماید و درصورت عدم درمان منجر به مرگ افراد مبتلا به آن شود. دومین بیماری خطرناک خود ایمنی اسکلرودرمی است که باعث سفت شدن بافت پوست و وارد کردن صدمات بد به اجزای داخلی مثل ریه و کلیه ها شود.

بهترین دارو برای بیماری خودایمنی چیست؟

بهترین راه برای سرکوب بیماری های خود ایمنی مصرف داروهایی از این قبیل است که موجب کم کردن فعالیت سیستم ایمنی بدن میشود و درنتیجه آسیب به دیگر بافتها و اندامها کنترل و به مرور ازبین خواهد رفت. تجویز این داروها زیر نظر دکتر انجام میشود و بسته به شدت آسیبدیدگی میتوان بصورت قرص، شربت، تزریقی و کپسولها مصرف شود. بعضی از این داروها شامل موارد زیر میباشند:

  • کلسینورین
  • مونوکلونال
  • ضد پروتئینها
  • کورتیکواستروـٔیدها

طول عمر بیماران خود ایمنی پوستی

اغلب بیماری های پوستی موجب مرگ و میر نخواهد شد و افراد مبتلا به این نوع از بیماری میتوانند بین جامعه زندگی عادی داشته باشند. شایعترین بیماری های خود ایمنی قابل سرایت نیستند یعنی اینکه از فردی به فرد دیگر انتقال نمییابند. امروزه این بیماری با استفاده از درمانهای مبتدی قابل کنترل و سرکوب است و به ندرت کسی را مشاهده میکنیم که از طریق این نوع از بیماری جان خود را از دست داده باشد. ناگفته نماند که پیگیری نکردن بعضی از بیماری های خود ایمنی تاثیرات مخرب و بدی روی بدن فرد خواهد گذاشت و گاه موجب قطع بعضی از اعضای بدن افراد میشود.

برای بیماری خود ایمنی به چه دکتری مراجعه کنیم؟

افراد باید باتوجه به نوع بیماری خود ایمنی و قسمت های بدن که با آن درگیر شده است، به پزشک متخصص مراجعه میکنند. از دکترانی که در روند درمانی بیماری خود ایمنی میتوان از آنها کمک گرفت شامل موارد زیر میشوند:

  • متخصص پوست
  • متخصص غدد
  • متخصص گوارش
  • روماتولوژیست
  • ایمونولوژیست